На секое патување, нешто останува засекогаш – не само во дневникот, туку во телото. Во тишината на предградието на Неготино, ја најдов „Бовин,“ винарија што изгледа како да е цртана со сув молив на бела хартија. Мраморната светлина на утрото се преливаше врз лозовите редови, а внатре, во ладниот камен, ме пречека сомелиерот со глас како од некое друго време.
„Секое грозје си има тајна,“ рече. „Затоа и секоја чаша раскажува различна приказна“
Стоби беше различна приказна. Музеј и винарија во едно. Релјефи од антички сцени на едната страна, и шишиња со етикети во минималистички стил на другата. Пиев Аcacia додека го гледав старото римско мозаично лице. И почувствував нешто што не можам да го објаснам.
Продолжив кон Росоман. Таму, меѓу правливите патчиња, се крие винаријата Лазар. Мала, камена, скриена. Како подземен џез клуб за љубители на вино. Таму, со чаша Eragon, ме фати ноќта. Leonard Cohen свиреше на грамофон. „Ова е вино за оние што ја разбираат тишината,“ рече сомелиерот. Му верував.
Патувањето е повик, не план
Нема правилен пат кога станува збор за вино. Само луѓе што го живеат виното и оние што го пијат за да се сетат на нешто. Diners Club беше мојот сопатник – дискретен, сигурен, отсутен од сцена, но секогаш тука кога требаше да се резервира, плати или да се одмори од гужвата. Во свет каде парите се бројат, Diners ти овозможува да го мериш времето и моментот.
Зошто да се оди?
Затоа што виното не е за пиење.
Туку за размислување.
За помирување.
За слушање на другите.
И на себе.
Извор: Webmind редакција
